SOBOTA XV TYGODNIA ZWYKŁEGO, ROK II

Zapowiedź kary Bożej za ucisk ludu Czytanie z Księgi proroka Micheasza Biada tym, którzy planują nieprawość i obmyślają zło na swych łożach! Gdy świta poranek, wykonują je, bo jest ono w ich rękach. Gdy pożądają pól, zagarniają je, gdy domów – to je zabierają; biorą w niewolę gospodarza wraz z jego domem, człowieka z jego dziedzictwem. Przeto tak mówi Pan: «Oto Ja obmyślam dla tego plemienia niedolę, od której nie uchylicie karków i nie będziecie dumnie kroczyć, bo będzie to czas niedoli. W owym dniu wygłoszą przeciw wam satyrę, podniosą wielki lament, mówiąc: „Jesteśmy ograbieni do szczętu!” Odmierzono sznurem dział mojego ludu, i nikt mu go nie zwrócił; pola nasze przydzielono grabieżcy. Przeto nie będzie u was nikogo, kto by odmierzał sznurem dział w zgromadzeniu Pańskim». Oto słowo Boże.

Refren: Nie zapominaj o ubogich, Panie. Dlaczego z dala stoisz, o Panie, * ukrywasz się w czasach ucisku, gdy występny się pyszni, biedny jest w udręce * i ulega podstępom, które tamten uknuł? Refren: Nie zapominaj o ubogich, Panie. Bo chełpi się grzesznik swą pożądliwością, * bluźni drapieżca i pogardza Panem. Pyszniąc się, mówi występny: † «Nie pomści, nie ma Boga». * Oto całe jego myślenie. Refren: Nie zapominaj o ubogich, Panie. Jego usta pełne przekleństwa, zdrady i podstępu, * a pod jego językiem złość i krzywda. Czai się w zasadzkach przy drogach † i zabija niewinnego z ukrycia, * oczy jego wypatrują biedaka. Refren: Nie zapominaj o ubogich, Panie. A Ty to widzisz: i trud, i cierpienie, * patrzysz, by wziąć je w swe ręce. Tobie poleca się biedny, * Ty jesteś opiekunem sieroty. Refren: Nie zapominaj o ubogich, Panie.

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja. W Chrystusie Bóg pojednał świat z sobą, nam zaś przekazał słowo jednania. Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.

Jezus cichy i pokornego serca Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza Faryzeusze wyszli i odbyli naradę przeciw Jezusowi, w jaki sposób Go zgładzić. Gdy się Jezus dowiedział o tym, oddalił się stamtąd. A wielu poszło za Nim i uzdrowił ich wszystkich. Lecz zabronił im surowo, żeby Go nie ujawniali. Tak miało się spełnić słowo proroka Izajasza: «Oto mój Sługa, którego wybrałem; Umiłowany mój, w którym moje serce ma upodobanie. Położę ducha mojego na Nim, a On zapowie Prawo narodom. Nie będzie się spierał ani krzyczał i nikt nie usłyszy na ulicach Jego głosu. Trzciny zgniecionej nie złamie ani knota tlejącego nie dogasi, aż zwycięsko sąd przeprowadzi. W Jego imieniu narody nadzieję pokładać będą». Oto słowo Pańskie.