ŚRODA XVIII TYGODNIA ZWYKŁEGO, ROK II

Obietnica odbudowy Izraela Czytanie z Księgi proroka Jeremiasza «W owych czasach – mówi Pan – będę Bogiem dla wszystkich pokoleń Izraela, one zaś będą moim narodem». Tak mówi Pan: «Znajdzie łaskę na pustyni naród, co wyszedł cało spod miecza; Izrael pójdzie do miejsca swego odpoczynku. Pan się mu ukaże z daleka: Ukochałem cię odwieczną miłością, dlatego też podtrzymywałem dla ciebie łaskawość. Znowu cię zbuduję i będziesz odbudowana, Dziewico-Izraelu! Przyozdobisz się znów swymi bębenkami i zaczniesz tańce pełne wesela. Będziesz znów sadzić winnice na wzgórzach Samarii; uprawiający będą sadzić i zbierać. Nadejdzie bowiem dzień, kiedy strażnicy znów zawołają na wzgórzach Efraima: Wstańcie, wstąpmy na Syjon, do Pana, Boga naszego!» Tak bowiem mówi Pan: «Wykrzykujcie radośnie na cześć Jakuba, weselcie się pierwszym wśród narodów! Głoście, wychwalajcie i mówcie: Pan wybawił swój lud, Resztę Izraela!» Oto słowo Boże.

Refren: Pan nas obroni, tak jak pasterz owce. Słuchajcie, narody, słowa Pańskiego, * głoście je na wyspach odległych i mówcie: «Ten, który rozproszył Izraela, znów go zgromadzi * i będzie nad nim czuwał jak pasterz nad swym stadem». Refren: Pan nas obroni, tak jak pasterz owce. Pan bowiem uwolni Jakuba, * wybawi go z ręki silniejszego od niego. Przyjdą z weselem na szczyt Syjonu * i rozradują się błogosławieństwem Pana. Refren: Pan nas obroni, tak jak pasterz owce. Wtedy dziewica rozweseli się w tańcu * i młodzieńcy cieszyć się będą ze starcami. Zamienię bowiem ich smutek w radość, * pocieszę ich i rozweselę po ich troskach. Refren: Pan nas obroni, tak jak pasterz owce.

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja. Wielki prorok powstał między nami i Bóg nawiedził lud swój. Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.

Wiara niewiasty kananejskiej Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza Jezus podążył w okolice Tyru i Sydonu. A oto kobieta kananejska, wyszedłszy z tamtych stron, wołała: «Ulituj się nade mną, Panie, Synu Dawida! Moja córka jest ciężko nękana przez złego ducha». Lecz On nie odezwał się do niej ani słowem. Na to podeszli Jego uczniowie i prosili Go: «Odpraw ją, bo krzyczy za nami». Lecz On odpowiedział: «Jestem posłany tylko do owiec, które poginęły z domu Izraela». A ona przyszła, padła Mu do nóg i prosiła: «Panie, dopomóż mi». On jednak odparł: «Niedobrze jest zabierać chleb dzieciom, a rzucać szczeniętom». A ona odrzekła: «Tak, Panie, lecz i szczenięta jedzą okruchy, które spadają ze stołu ich panów». Wtedy Jezus jej odpowiedział: «O niewiasto, wielka jest twoja wiara; niech ci się stanie, jak pragniesz!» Od tej chwili jej córka była zdrowa. Oto słowo Pańskie.